คำเตือน ๒

เมื่อวานเขียนเรื่อง"คำเตือน"
เพราะได้รับคำเตือนมาจากหลายทิศทาง
จนต้อง "ขอบคุณ" ท่านที่หวังดี

ในยุคไฮสปิด อินเตอร์เน็ต
ซึ่งทำให้โลกเล็กเท่าลูกปิงปองนี้

เรื่องของการถูกข่มขู่ ทำร้าย หรือภัยจากการวิพากษ์วิจารณ์
ไม่น่าจะมีอีกต่อไป.....
เพราะคนน่าจะได้รับการพัฒนาไปพอสมควรแล้ว
และยอมรับการวิพากษ์วิจารณ์มาเป็นข้อคิด

ถ้าเป็นสมัยก่อนนั้นภัยเหล่านี้ มีแน่นอน
หรือเราพัฒนาช้า........


ฉันมานั่งคิด.......
ตราบใดที่ยังมีคนรอบข้าง ห่วงใยแบบนี้
แสดงว่า บ้านเมืองที่ฉันอยู่นี้ยังป่าเถื่อน มีอันธพาล คนไม่ดียังมีมาก
อย่างนั้นหรือ?
ฉันอยากให้ เธอเลิกกลัว
และออกมาแสดงความคิดเห็น สะท้อนสิ่งที่เธอเห็นให้โลกรับรู้
เธอบอกว่า"ฉันยังมีนาย ยังทำงานกับภาครัฐฯอยู่ เดี๋ยวฉันก็ถูกเด้งหรอก"

นี่แหละหนา....
ยังนายที่ใจแคบ และไม่เคารพสิทธิ์ของผู้อื่น ใช้อำนาจในทางมิชอบ
นายที่ยังมีความคิดโบราณ ติดนิสัยอันธพาล หลงหัวโขน
ฉันอยากบอกเธอว่า "ให้คิดเสียว่า เธอมีนายที่เป็นคนแก่หัวโบราณก็แล้วกัน"

ฉันคิดว่า การที่มีใครต่อใคร ออกมาวิพากษ์วิจารณ์ ห่วงใย
แสดงว่า เขาเหล่านั้น ยังรัก หวังดีและห่วงใย
ถ้าไม่มีซิ......
องค์กรของท่าน จะลำบาก
ใครที่ยังติดนิสัยอันธพาล ป่าเถื่อน อวดเบ่ง คิดว่าตัวเองถูกแต่ผู้เดียว
และคนที่ยังมีความหวาดกลัวกับเรื่องแบบนี้
อยากบอกว่า....
เลิกเป็นแบบนั้นซะเถิด....

รู้ไว้ด้วยว่า การแสดงออกเหล่านั้นของท่านบอกว่า
ท่านนั้นล้าสมัย เป็นเต่าล้านปี
ไม่รักความยุติธรรม ไม่รักความเป็นประชาธิปไตย
ยังลุแก่อำนาจจอมปลอม
เป็นนายที่ทำลายองค์กรของตัวเอง...
และถ้าเป็นลูกน้อง ก็เป็นลูกน้องที่ "yes"เป็นอย่างเดียว
เธอต้องการอย่างนั้นหรือ.......

ถ้าเธอยังนิ่งเฉย ก็แสดงว่า เธอยังมีแต่ความกลัว
เธอไม่รัก และห่วงใยฉันจริงๆล่ะซิ....ฮือ ฮือ